قلب شکسته

" وسوسه "

brokeheart — Mon, 07 May 2007 20:29:18 GMT

وسوسه ای در قلب من ، من از جدایی هنگام غروب می سوزم . قلب من عشقی همیشگی می خواهد .

وسوسه ، ‌من تو رو می خواهم . تو می توانی هنگام غروب که قلبم عشق را صدا می زند با من باشی تا من دستهای تو را حس کنم .

" فهرست موضوعی مطالب وبگاه قلب شکسته "

brokeheart — Sun, 06 May 2007 22:17:18 GMT

مقدم همه ی عزیزان رو به این وبگاه خوش آمد می گم . برای دیدن کلیه ی مطالب می توانید از لینک های ارائه شده در این پست و یا آرشیو موضوعی استفاده کنید .

->> شاد باشید و رها از غصه ها <<-

-//* ArasH *\\-

" سوخته ی ..... "

brokeheart — Sun, 06 May 2007 20:29:18 GMT

توی کوچه داشتم می رفتم . منو دید و بهم گفت : باهام بازی می کنی ؟ گفتم آره . بازی که تموم شد گفت تو بهترین داداش دنیایی . بعضی وقتا از مدرسه تا خونه با هم می یومدیم وقتی به خونه می رسید آخرین حرفی که بهم می زد این بود : تو بهترین داداش دنیایی . توی دانشگاه با هم بودیم . فقط چشمام اونو می دید . به هر بهونه ای خودمو بهش می رسوندم . ولی اون بازم می گفت تو بهترین داداش دنیایی . شب عروسیش سوختم . دیگه از دستش دادم . خودم ساق دوشش بودم . تنها چیزی که آرومم می کرد لبخندش بود که یه آینده خوب رو برام از خودش به تصویر می کشید . آخرش بازم بهم گفت تو بهترین داداش دنیایی . وقتی تصادف کرد واسه همیشه چشماشو روی من بست ، می خواستم منم خودمو بکشم تا برم پیش اون . زیر تابوتشو خودم گرفتم . مطمئنم اگه می تونست حرف بزنه بهم می گفت تو بهترین داداش دنیایی . یه بار دلم بدجوری براش تنگ شد . رفتم پیش وسایلش . دفترچه خاطراتشو پیدا کردم . ورق می زدم و می خوندم تا به اسم خودم رسیدم و این جمله که جلوش بود : هیچ وقت نتونستم بهت بگم . کاش برام به جای یه داداش یه همراه بودی تا سرمو بذارم روی شونه هات . عزیزم ، من عاشقتم .

" امروز .... "

brokeheart — Sun, 06 May 2007 13:11:18 GMT

امروز داشتم آخرین لحظه ای که صدات رو شنیدم با خودم مرور می کردم .

امروز داشتم دوباره اون طنین گرم و دلنشین رو توی ذهنم ، توی قلبم تداعی می کردم .

امروز داشتم دوباره به عشقی فکر می کردم که برای من ابدی ماند و برای تو ... .

امروز برای هزارمین بار ، اسم خودم رو در کنار یه تابلوی خالی تصور کردم .

امروز به خاکستر عشقی دمیدم ، که شعله ی عشقش بارها منو سوزونده .

چرا ؟ تا شاید یه بار دیگه منو بسوزونه .

چون سوختن توی این عشق از هر چیزی برام لذت بخش تره .

امروز حرف هایی رو با خودم مرور کردم که تو راحت گفتی و من سخت شنیدم .

امروز به جدایی فکر کردم که تو اونو خواستی . امروز به جای خالی تو با یه دید دیگه نگاه کردم .

امروز خودم رو در حسی غرق کردم که برای تو نفرت بود برای من عشق .

امروز دوباره با همه ی وجودم حس کردم که هنوزم دوست دارم .

" هرگز ... "

brokeheart — Sat, 05 May 2007 00:11:18 GMT

از چه بگویم که زبان یارای گفتن ندارد . به کدامین راه روم که پایم ، توان رفتن ندارد . به کدام چشم ببینم که در پس پرده ی اشکی پنهان نباشد ؟ به کدام نوا گوش فرا دهم در حالی که فقط یک صدا در آن زمزمه می کند : خنده ی تو که گرما بخش وجود هستی من است .

از راهی آمدم و به راهی دیگر رفتم . راهم را ادامه دادم ، شاید به راه تو در آیم ، اما راهت جدا از دیگر راه ها بود . تو فرا تر از آنی که در تب و تاب عشق مانی .

خواستم که درس بزرگی از عظمت تو فرا گیرم ، ولی در هیبتت محو گشتم . خواستم درد دیرینه را با وجودت ساکت کنی ولی نبودت به شعله ی آن دمید .

تنها راه بازگشت برایم ماند در حالی که بازگشت کار سرخوردگان است . منم چون سرخوردگان باشم و برگردم ؟ نه ! هرگز! به احترام عشقت به راه گمراهی ادامه می دهم ، اما عقب گرد ، هرگز !

ادامه می دهم تا ببینی برایت فنا می شوم . ادامه می دهم تا در آینده از یادآوری برگشت حسرت نخورم ، تا خود را ملامت نکنم که چرا از تو گذشتم . تا بمانم و فریاد بزنم : از زندگی ام می گذرم ، ولی از تو .... هرگز !

" همه چیز من با رفتنت تمام شد "

brokeheart — Fri, 04 May 2007 00:26:18 GMT

در ژرف ترین نقطه ی دید ، در انتهای مسیر ها ، در آن نقطه ای که از آن فقط صدایی باقی بود آن هم از درگیری خوب و بد ، فقط یک چیز فهمیدم : همه چیز من با رفتنت تمام شد .

حالا من ، بریده از هر جا و هر کس ، هم آغوش یاد تو و همدم غم گناه خویش هستم . فقط خدا را می خوانم ، با رویی سیاه از پلیدی .

چه خدای بزرگی ! که هنوز فرصت زندگی را از من نگرفته و من چه بنده ی ناشکری که به خاطر نعمتش ، از او گله دارم .

نوای ممنوعه نواخته می شود . نوایی که با سازهای ممنوعه به گوش می رسد . چه کسی نواختش ؟ روح تو ؟ گناه من ؟ پستی من ؟ یا شاید کسی که ماُمور است کار ناتمام را به اتمام رساند ؟

آه از دلتنگی و اشک بی پایان . آه از غفلت و گناه . آه از پشیمانی بی فایده . آه از جای خالی .

لعنت به جان سختی من که هنوز نفس می کشم . هیچ امید و انگیزه ای ندارم ، اما مانده ام . خسته از روزهای تکراری . خسته از خستگی همیشگی . پنهان شده ام در پشت نقاب های متعدد که گاه مرا در طلب دانش ، گاهی مباحثه گر ، گاهی بازیکن و گاهی یک دوست معرفی می کنند . گاهی همان بزرگی سابق در اجتماع نا آگاه از درونم به سراغم می آید و از احترام های بی مورد دیوانه ام می کند و گاه حقارت حقیقی من ، خودش را به من نشان می دهد و به من می فهماند که از جنس مادون هستم .

از آینه می ترسم . از دیدن خود . از دیدن رویی که نفرین شده و بهترین ها را رها کرده و در پستی و تاریکی دست و پا می زند . در تاریکی وجودش . در تاریکی اعمالش .

هیچ کاری نکردم برای عزیزانم . و آنها رفتند و تو هم در میانشان . صدایت در گوشم پیچیده که به من بارها و بارها گفتی بودنت لازم است . خودم را می بینم با تنی مرده و روحی پژمرده که فقط فضایی را اشغال کرده . زنده بودن ، زندگی می خواهد نه تن مادی و می بینم اشتباه تو را در کلام . دیدی بودن من زجری بر وجود انسان شده . دیدی نه تنها لازم نیست بلکه اضافه است ؟

تو زنده ای که با لبخند رفتی نه من که با اشک ماندم . در گیر و دار ستیزه ها ، کلامت را فراموش نمی کنم که گفتی :« همه خواهند مرد ،خیلی کم هستند انسان هایی که زنده بمانند » . چه زیبا حدیث خود خواندی و زنده ماندی . گویی می دانستی سرانجام ما به کجا ختم خواهد شد . و من مغلوب نفس سرکش و تو سبک بال از هر بدی . این فاصله ی بین ما ، حتی عشق را سرد می کند . اینکه تو خوبی و من بد . این که من پله ای واژگونم برای تو که باعث سقوطت می شوم ، نه صعودت .

مرا به خود بخوان . مرا به خود بخوان تا خدا مرا به خود خواند و روحم را از عذاب رهایی بخشد . تا شاید روحم بار دیگر در کنارت آرام شود . تا شاید اشک چشمانم در نبود روح خشک گردد و پوسیدگی روحم به بدنم هم رخنه کند و آن را پبوساند . تا بشری از تکبر من رهایی یابد .

روزی بهترین آرزوهایم برای تو بود . روزی همه چیزم را به تو و این آدم ها بخشیده بودم . اما اکنون خودم از همه نیازمند ترم . چون از طبع بزرگی سقوط کردم . چون کج قدم برداشتم .

حرف ها زیاد است که بگویم . اما دستی می خواهد که نلرزد و تو که گوش کنی . شاید وقتی دیگر ادامه دهم ، اگر روحم هنوز دور از تو مانده باشد .

" آخرین ورق "

brokeheart — Thu, 03 May 2007 00:38:18 GMT

تمام شد . این دفتر تنهایی های من نیز آخرین ورق خود را فدای قلم سوزناک من کرد . اما این پایان با دیگر پایان ها تفاوت بزرگی داشت . این بار ، من هم تمام شدم . دیگر از من چیزی نماند . روح خسته ی من ، پریشان تر از همیشه . قلب بی تاب من ، با خاک نا امیدی یکسان .

این بار دفتر دیگری بر نخواهم داشت . این بار دیگر از حرف هایم چیزی را بر صفحه رقم نخواهم زد . می خواهم بخش دیگر دردهایم را به خاک قبری بسپارم که تن مرا در آغوشش می گیرد .

چون اوست که در نهایت ماُوای هر انسانی است . اوست که تا ابدیت مرا در خود نگه می دارد . او همدم من می شود و من باید به این تقدیر راضی باشم .

دور شدم از هستی ام ، از دست رفت امید . اندک مدتی بود اما شیرینی آن غیر قابل وصف . دوست داشتم که آخرین حرفم را بشنود ، ولی ..... .

به هر حال آنچه مسلم است پایان من با اوست . این برای من ، به معنی پایان همه چیز است و خداوندی که خدایی می کند ، ای کاش اینبار هم خدایی کند و مهر پایان را بر لوح وجودم زند

" باز هم می نویسم "

brokeheart — Wed, 02 May 2007 00:40:18 GMT

باز هم می نویسم . و خود می دانی چرا . هیچ کس را با خود نمی بینم چون کسی نمانده و من مقصرم . حالا این تنهایی کشنده ، بخش کوچکی از مجازات من است .

این قلم و این صفحه ی سفید که تا دقایقی دیگر از آن فقط صفحه ای سیاه و آلوده به حرفهای گناهکاری خسته

باقی خواهد ماند ، تنها همدم ها و تنها همراز های من هستند . اما با اشکم چه کنم ؟

گویی او نمی خواهد که نگاشته های من پا بر جا ماند . صفحه را خیس می کند و می درد و جوهر را پخش می گرداند . او هم مرا مجازات می کند . بعضی وقت ها ، هنگامی که دیگر راهم به آخر می رسد ، تنها آرزویم در دو کلمه جای می گیرد : آزادی روح . اما رهایی از دنیای بدی ها ، اسیری در عذابی بزرگتر را برایم در پیش دارد ، اسیری در برزخ اعمال .

چه سنگین است درد دوری ، چه سنگین است درد گناه ، چه سخت است تحمل تنهایی و چه ملال آور است انتظار .

خدایا ! مرا در جهنم سوزانت ، آنجا قرار بده که بهشت هویداست ، تا لبخندش تازه ام کند ، تا ببینمش .

" خدا ! می خوام بازم باهات حرف بزنم "

brokeheart — Tue, 01 May 2007 00:41:18 GMT

خدا ! می خوام بازم باهات حرف بزنم . یه بار دیگه مثل همیشه . اما بازم همون حرفای تکراری همیشگی . از همه خسته شدم به جز تو و .... . همینطور فقط تو که خدایی از من خسته نشدی . اینبار یه سوال هم اضافه تر دارم . راسته که عشق این دنیا ، توی اون دنیا هم ادامه داره ؟ این حقیقت داره که می شه اون دنیا پیش کسی که دوسش داری باشی ؟

خودت می دونی چرا پرسیدم . بهتر از هر کس دیگه می دونی . آره ! از اینجاش همون حرفای تکراری همیشگی شروع می شه . من و یه تن خسته و یه روح آزرده از قفس و یه جای خالی .

کاش می شد رفت به افسانه ها . کاش می شد لوح های جادویی رو کنار هم گذاشت و به روح ها پیوست . کاش می شد به اون پیوست . آخه مشکل من اینه که ازم فقط توقع انتظار داری . باشه قبول می کنم اما لااقل بگو تا کی . این انتظار بی حد و اندازه دیگه رمقی برام نذاشته . همه ی هستی که بهم دادی در ازای یه آرزو بهت برمی گردونم . پاکم کن از گناه و بعد من و کنار اون قرار بده .

تو بهترین شنونده و تواناترینی .

" صدایش همیشه به گوش می رسد ،ای کاش .. "

brokeheart — Mon, 30 Apr 2007 00:42:18 GMT

پیانیست ! آنگاه که می نوازی ، آنگاه که سرانگشتان احساس را بر تار و پود دو رنگ صفحه ای بی جان حرکت می دهی ، آنگاه که می سازی و می نوازی و به یادش اشک از چشمانت سرازیر می گردد ، آنگاه که انگشتانت بر کلیدها با نفرت از غمی بزرگ که خودت بوجودش آوردی سنگینی می کند ، آن لحظه ای که قطعه را به پایان می بری تا شاید خود نیز به پایان روی ، آن لحظه که دیگر برایت قابل توصیف نیست و در فهم قلم نمی گنجد ، آن لحظه باز هم عاشق باش تا شاید بخشیده شوی . آن لحظه خود را نبخش تا ببخشندت . آن لحظه از خود مگذر تا از تو بگذرند ، آن لحظه جان بده تا جانت را به تو بازگردانند . آن لحظه ، لحظه ایست که در پشت پلک های بسته ات ، در سپیدی ها ، فقط تصویری از او می بینی که لبخندش هنوز هم دلرباست . آن لحظه ، نوای سازی به گوش می رسد که پیانیست نمی نوازد ، عشقی کهنه و سوخته آن را سر می دهد . آن لحظه ، لحظه طلوع توست در حین غروب جسمت .